Peygamber Efendimiz, zulme uğrayan Müslümanları korumayı, onlara gereken değeri vermeyi ümmetine bir vecibe olarak yüklemiştir. Bu anlayışa göre; “Her kim ki bir mü’mini münafıkların ayıplamasından/kınamasından korursa Allah Teâlâ, kıyamet gününde bir melek gönderir ve bu mü’mini cehennem ateşinden korur.

Hayat, bir mücadele sahasıdır. Bu temel gerçeği unutan her insan, kişilik, kurum, erk, güç ve yapılar, yenilgiye mahkûm olarak varlıklarını idame ettirirler. Yaratılış gayesinin imtihan oluşunu bilmeden yaşamayı sürdürmek travmatik bir psikososyal hayatı yaşamak ve ona göre sürekli yeni sorunlar öbeğinde var olmayı sürdürmek anlamını taşıdığını yaşadığımız hayat bize öğretmektedir.

Halkı Müslüman ülkelerde velayeti/yönetimi devralan kadrolar hemen iman ettikleri ideolojinin ayakta kalabilmeleri ve varlıklarını sürdürebilmeleri için hayatın genişlik alanıyla alakalı yüzlerce kurum oluşturmuşlardır. Eğitimden askeri, hukuki, iktisadi, idari, ahlaki konulara kadar el atmadıkları alan kalmamıştır.

 Modern Düşünce, saflığın yitimini başlatan temel bir amil olarak öne çıkmaktadır. Yeni bir epistemik sistem ve yeni bir düzen üzerinden eski temel değerlerin alt üst oluşunu sağlayarak ve bunu planlı bir saldırı eşliğinde gerçekleştirerek kafaların karışıklığını da bir sistem üretme ve biçimlendirme zemini kılarak varlık şartlarını sürdürme kararlılığı ile başlattı…

Fransa’da lise öğrencilerinin yetersiz eğitim koşulları, kalabalık sınıflar ve bakımsız okul binalarına tepki olarak başlattığı eylemler, kısa sürede okul bahçelerini aşarak derinleşen yaşam maliyeti krizinin, bozulan kamu hizmetlerinin ve toplumsal öfkenin kitlesel bir dışavurumuna dönüştü.

Yirminci Yüzyılda, insanlık, etkileri küresel ölçekte derinden hissedilen devasa ölçekte vuku bulan ‘dağılmaların’ ve ‘bütünleşme’ hareketlerinin meydana getirdiği dehşetengiz alt üst edici süreç ve sonuçlar yaşandı. İki büyük Dünya Savaşı on milyonlarca insanın ölümüne neden oldu. Ortadoğu, Balkanlar, Doğu ve Güney Asya, Afrika, Hint Alt Kıtası, Latin Amerika yeniden dizayn edildi. Sınırları cetvelle çizilen yeni devletler, bu devletlere yeni halklar ve politik liderler icat edildi.

Son günlerde Azerbaycan Cumhurbaşkanı Sayın İlham Aliyev’in Karabağ zaferine dair yaptığı açıklamaların bağlamından koparılması, ardından Azerbaycan’daki başörtüsü ile kılık-kıyafet düzenlemelerinin haksız bir tonda gündeme getirilmesi ve son olarak Dışişleri Bakanı Sayın Hakan Fidan’ın Bakü ziyareti sırasında havalimanındaki karşılama prosedürü üzerinden adeta sanal bir diplomatik kriz üretilmeye çalışılması, ne yazık ki Türk kamuoyunda Azerbaycan’ın imajını hedef alan ciddi bir yanlış anlamaya ve algı operasyonuna yol açmıştır.

Bir sosyal hadiseyi ele alırken, dikkatle onun doğruluğunu dikkate alarak ve emin olarak değerlendirmeye yönelmek, hem sosyal barışın teminatı için ve hem de bir hak mevzuu olarak değerlendirilmesi elzem olmuştur. Önümüze düşen her haberi propaganda olup olmadığına dikkat etmeden, yanıltıcı bir haber olma potansiyeli dikkate alınmadan üzerine çullanan ve bir saldırı pozisyonu oluşturarak muhataplara haksızlık etmek, toplumsal barışı zedelemek ve yanlışa kapı aralayarak bir yalanı gündemleştirerek yalancılara pirim vermenin kaçınılmaz hesabını dikkatten kaçırmadan meseleye bakılmalıdır.

Seküler, kurumları önceleyen ve rasyonel bir yönetimin işbaşına gelmesi, Tel Aviv’e ideolojik saplantılardan arınmış, sürdürülebilir bir dış politika izleme imkânı tanıyacaktır. Bu dönüşüm sağlandığı takdirde, Türkiye, Batı ve İngiltere ile ilişkilerini tamir eden bir İsrail, bölgesel ve küresel yalnızlığına son verebilir.